وقتی که دستت رو کمربندت نمیره
وقتی که مرگ از با تو بودن طفره می ره
دیگه چه فرقی می کنه کی دشمنت شه
دستای کی دستای عشقت رو بگیره........
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم اسفند 1389ساعت 20:46 توسط محمد گیلک
| تبليغات | X |
شعر
وقتی که دستت رو کمربندت نمیره
وقتی که مرگ از با تو بودن طفره می ره
دیگه چه فرقی می کنه کی دشمنت شه
دستای کی دستای عشقت رو بگیره........
از تو
تا آخر ِ این همه شب ِ بی ستاره
خمیازه ی ماه اگر به داد من برسد
وگرنه
سرخی آسمان و سپیدی سحر
به چشم خورشید یکیست
حالا تو هی بگو آدم برفی ها خانه نمی خواهند
من چه می توانم بگویم غیر گریه؟!
گیرم که روسیاهی هم به زغال بماند
آبی که رفت
روی سپید من بود
پس چشم سیاه تو.
...
شماره ها را رديف مي کنم
و تو بازهم توي رديف هاي من نيستي
رديف نيستم عزيزم،رديف نيستم
صبح روز بعد
رديف هاي ديگري را امتحان مي کنم
و تو باز هم . . .
رديف نيستم عزيزم،رديف نيستم
و صبح روزهاي بعد
تا صلا ه ظهر
خواب رديف هايي را مي بينم
که صندلي هايشان
يکي
يکي
سر مي خورند
آفتاب
از صلاه ظهر
سر مي خورد
ماه
از لب طاقچه
سر مي خرود
من
از شانه تخت
سر مي خورم
توي رديف کلاغ هايي که
دهان به دهان
گوشي هاي تلفن را پر کرده اند
دوباره
شماره ها را رديف مي کنم
معطل نمي کنم
احوالپرسي مي کنم
گلايه هايم را رديف مي کنم
که بگويم:
سر مي خورم
سر مي خورم
توي بغض
بغضم مي ترکد
سر مي روم توي گريه
چک، چک، چک
رديف ها را بر مي گردانم به شماره
شماره ها را برمي گردانم به اول
لباسم را مي پوشم
چترم را باز مي کنم
و پشت سرم
در را مي بندم
سر مي خورم
توي خيابان
رديف غم انگيزيست خيابان
وقتي درخت ها
برهنه ی شلاق مي شوند
وقتي که باد
روي برگ ها
سر مي خورد
رديف غم انگيزيست خيابان
دارد برف مي بارد
کلاغها از همه جا
سر خورده اند
مردم
همه به اولهايشان بر مي گردند
ماشين ها
براي اول شدن بوق مي زنند
متهم رديف اول
براي بار آخر
دروغ هايش را از اول
رديف مي کند
و صندلي آخر
براي هميشه
خالي مي ماند
رديف اول
سر مي خورد
انگشت ها از شماره
سر مي خورد
شماره ها
سر مي خورند
صدايي شنيده نمي شود.
شب از انتهای گیسوانت آویزان است
بیچاره ماه
چشم که باز می کنی
همیشه روز است.
...
من دوست دارم عاشقت باشم، اونقدر که قد یه دنیا شه
اونقدر که حتی اگه مردم، دیوونگیم ورد زبونا شه
آواز غمگینت رو می فهمم،آواز غمگین نفس هاتو
وقتی که زیر چتر شب بوها، گم می کنی بارون اشکاتو
تو معبد چشم تو می مونم،می خوام عوض شه دین و ایمونم
پاهامو تو کفش خدا کردم،آی آدما من نامسلمونم
دنبالمن هرجا و هرلحظه،دنبالمن حتی تو رویاها
آغوشتو واکن که پنهون شم،محکم ببندش رو همه دنیا
با گله های خسته و زخمی،از قله های ماه برگشتم
حال پلنگا رو نمی دونم،من که به قعر چاه برگشتم
تقصیر کوتاهی کوها نیست،حسرت به دل موندن یه تقدیره
من با پر ققنوس پریدم،با شعله های آه برگشتم
ابرا گلوی ماهو می بندن،شب شیرهارو زهره می دوشه
پای غرورم داشت می لرزید، از نیمه های راه برگشتم
من مرد روزای خطر بودم،کوه از کمرکش داشت خم می شد
از قله اوج کوه می افتاد، من با خیال ماه برگشتم
برگشتم اما عشق با من بود،برگشتم اما عشق تو جان داشت
از چشم های خسته ام تا ماه، صدها پلنگ تازه جریان داشت
اینجارو با تو می شه از نو ساخت،آبادی من توی دستاته
آزادی بی حدو می شه دید هرجا که رد سبز پاهاته
ما پشت هم این کوهو می سازیم، کوهی که تا ماهش جدایی نیست
کوهی که از ابرا نمی ترسه،کوهی که تقدیرش تباهی نیست.
تو دیگه دوس نداری؟!!!
این دوبیتی تقدیم به مهدی حسن زاده عزیز (قناری ِ این روزها بی قناری،تصنیفی از زرد های چشم انتظاری و سرخ های بی قراری) دیر شد اما شد.راستش را بخواهی منهم مثل تو دیرم،مثل تو دورم.
لیلای نشسته در دل مجنون مست
فرقی که به تیشه می چکاند خون مست
ای عشق! چه کرده ای که از کعبه خدا
پیمانه به دست می زند بیرون مست
و یک تجربه :
من اما تو را
بی رعایت اما
از دوست
بیشتر اگر
دارم
دارم
تعارف تن نمی کنم
تعریف توام
به ترفیع تمام
در کلمه ی تام
تو آیا
چگونه امی
که هرچه که
بیشتر از دوست دارمت
دارمت
تعزیز دوست
نداریم
حاشا به تن
حاشا به من
به گیسوت اگر بداریم
لبالب از دمارم
بدماریم
رمنده نیم
که من آن نیم
که همان نیم
که من آنیم
که بخوانیم
که بدانیم
یک پنجره از بهار دارم امشب
یاری به سر قرار دارم امشب
این بخت اگر مدد کند می فهمی
من با تو چقدر کار دارم امشب
.......
از پنجره خنده ات به من جان می داد
آنی که نداشت مولوی، آن میداد
من معتقدم حافظ شیرازی هم
از دولتی سر تو جولان می داد
..........
از پنجره های بی نوا دلگیرم
از سنگ زدن به شیشه ها دلگیرم
تهدید نمی کنم ولی باور کن
این پنجره را وا نکنی می میرم
دست های خوب تو ، توی دست هام نیست
دست های خوب تو ، توی دست های کیست؟!
زندگی بدون تو،هرچه هست خوب نیست
من به مرگ راضیم ، این چه جور زندگیست؟!
بی تو هر دوشنبه را نذر گریه کرده ام
توی خواب دیده ام این دوشنبه آخریست.
دست هیچ کس نبود ، ما دچار هم شدیم
توی قهوه خانه ها، توی شعر من بایست –
توی شعر های من عکس دیگری بگیر
با تو شعر های من (دیدنی-شنیدنی) ست
راستی بگو کدام قهوه خانه می روی؟
هیچ قهوه خانه ای بی تو قهوه خانه نیست.
هرچه فکر می کنم، عاشق تو بوده ام
گرچه از نگاه تو،هرچه هست عشق نیست
هیچ وقت،هیچ وقت، با تو غم نداشتم
هیچ چیز، هیچ چیز ، با تو کم نداشتم
لااقل مرا ببخش،دست من نبود عشق
باز زخم تازه ای بر دلت گذاشتم.
.
.
چه از در آمده باشی
چه از پنجره
فرقی نمی کند
در خانه نه چای هست نه سیگار
میهمان های ناخوانده
همیشه مرگ را
غافلگیر می کنند.
آمدنت بهار شد،شهر اميدوار شد
بي تو بهار هيچ بود،باتو که شد بهار شد
سبز شديم تا تو را ... زخم زبانمان زدند
طعنه و فحش بود و ننگ،تير و طناب دار شد
هرچه گلو بريده شد،هرچه که سر فراز ني
آتش آن عطش چه شد؟ توطئه زرار شد
مردم شهر هاج و واج، مردم شهر گيج و منگ
چادر فتنه پا گرفت،تفرقه استوار شد
نسل به نسل بد شديم،پشت به پشت بي نسب
مهر برادري که مرد،خون و قبيله آر شد
گندم خارجي رسيد،سيب بدل فروختند
قيمت عشق خانگي حد شد و سنگسار شد
سنگ تو سينه مي شکست،نام تو لق لق زبان
حق حق اين مزوران رونق روزگار شد
عامه تقيه مي کنند،حال و هواي ذکر نيست
ريش بلند و جاي مهر مدرک افتخار شد
بعد تو راه را زدند،بعد تو مين گذاشتند
پاي رسيدن به شما باعث انفجار شد
حضرت عشق،آفتاب،معبر سنگرت کجاست
کي به تو مي رسم بگو،بار دگر بهار شد
بغض امان نمي دهد،گريه رها نمي کند
اينهمه درد تا به کي؟ تا به کجا قرار شد...؟
جان به لبم رسيده است،طاقت کوه نيست نيست
تير خلاص را بزن،نوبت اين شکار شد